Dr. Ida P. Rolf
"Twórczyni Integracji Strukturalnej. Naukowiec, badaczka, kobieta wyprzedzająca swoje czasy, która dostrzegła fundamentalny związek między ludzkim ciałem a polem grawitacyjnym Ziemi."
Twórczynią Integracji Strukturalnej zwanej również Rolfingiem jest dr Ida Rolf. Urodziła się w 1896 r. w Nowym Jorku. W 1916 r. ukończyła Barnard College uzyskując tytuł licencjata z chemii. W 1917 r. rozpoczęła studia doktoranckie na Columbia University, gdzie studiowała biochemię. W 1918 r. otrzymała stanowisko asystentki w laboratorium chemicznym, a w 1920 r. otrzymała tytuł doktora biochemii. Dwa lata po uzyskaniu tytułu doktora awansowała na stanowisko adiunkta.
Jednocześnie rozpoczęła pracę w Rockefeller Institute (1917-1927), gdzie jako pierwsza kobieta na stanowisku badawczym brała udział w badaniach nad chemią organiczną. Opublikowała sporą ilość prac badawczych w Journal of Biological Chemistry. W 1926 r. zrezygnowała z pracy akademickiej w Instytucie Rockefellera w Nowym Jorku na rzecz rozpoczęcia studiów w Europie. Matematykę i fizykę atomową studiowała w Szwajcarskim Federalnym Instytucie Technologii w Szwajcarii, medycynę homeopatyczną w Genewie oraz biochemię w Instytucie Pasteura w Paryżu.
Szukając nowych możliwości rozwiązań problemów zdrowotnych członków swojej rodziny zaczęła zgłębiać tajniki osteopatii, chiropraktyki, jogi, systemu edukacji sensomotorycznej Mathiasa Alexandra, homeopatii, a także szereg ściśle powiązanych terapii treningu postawy, metody świadomości ruchu Elsy Gindler, Charlotte Selver i Moshe Feldenkraisa. Duży wpływ wywarły na nią prace Alfreda Korzybskiego nad stanami świadomości. W swoich badaniach była mocno osadzona w naukowym punkcie widzenia, ale uznawała też wartość rozwiązań uzyskanych dzięki intuicji i medycynie alternatywnej. Uznawała, że skoro ciało ludzkie jest poddawane wpływom grawitacji to nierównowaga w strukturze ciała będzie stawiała większe wymagania tkankom – mięśniom, więzadłom , ścięgnom, powięzi tworząc kompensacje w całej strukturze ciała.
W latach 40-tych XX w. otworzyła gabinet na Manhattanie, gdzie przez 30 lat pracowała z pacjentami i doskonaliła swoje techniki. Zauważyła, że gdy poszczególne segmenty ciała zostaną ułożone w prawidłowej pozycji w przestrzeni, ciało zaczyna lepiej funkcjonować. Drogą ku temu była praca z powięzią, która tworzy skomplikowany system sieci tkanki połączonych we wzajemnych relacjach. Dzięki pracy z tkanką miękką mogła ją przeorganizować i tchnąć w nią energię, dając więcej przestrzeni dla kości, mięśni i innych tkanek umożliwiając im samoistną zmianę.
Publikacje
„Rolfing: The Integration of Human Structures” – niezwykłe bogactwo fotografii i ilustracji anatomicznych.
„Ida Rolf Talks About Rolfing and Physical Reality” (1985) – zbiór wykładów opracowany przez Rosemary Feitis.
Ida Rolf pod koniec lat 40-tych rozpoczęła szkolenia terapeutów ucząc swojej metody aż do czasu swojej śmierci w 1979r. Szkoliła w Stanach Zjednoczonych i za granicą, zyskując reputację osoby, która w znaczący sposób poprawiała postawę i dysfunkcje układu mięśniowo-szkieletowego. Dużo podróżowała, demonstrując swoje metody grupom osteopatów i chiropraktyków. Rozwijała swoją szkołę, prowadziła badania, publikowała i występowała publicznie.
W 1967 r. powstał Guild for Structural Integration z siedzibą w Boulder w stanie Colorado w USA, który w 1971 r. został przekształcony w Rolf Institute of Structural Integration (RISI). W 1990 r. grupa starszych wykładowców RISI oddzieliła się, aby utworzyć Guild for Structural Integration, wierny w tradycji uczenia wg przekazu dr Rolf. Po śmierci Idy Rolf i rozdzieleniu się obu szkół, Rolfing stał się zastrzeżoną nazwą dla absolwentów Rolf Institute, natomiast szkoła Guild for Structural Integration oraz jej europejski odpowiednik European Guild for Structural Integration (EGSI) używają pierwotnej nazwy – Integracja Strukturalna.
W 2002r. utworzono organizację International Association for Structural Integrators (IASI) w celu opracowania standardów szkoleń i certyfikacji praktyków na arenie międzynarodowej.